Het Italiaanse modemerk Marina Rinaldi heeft een nieuw manifest over stijl gelanceerd. Het document plaatst het lichaam centraal in een eigen stijlvocabulaire, en het merk stelt daarmee dat stijl niet in cijfers of maten te vangen is. Het manifest vormt het uitgangspunt voor de manier waarop het merk zijn collecties en communicatie de komende tijd wil duiden.
In het manifest krijgen een aantal symbolen een prominente rol. Parels, meetlinten en curves worden genoemd als de sleutelelementen van die taal. Elk symbool verwijst naar een andere laag van de relatie tussen kleding en lichaam. Parels staan voor verfijning en traditie, meetlinten verwijzen naar de maat en de standaard die mode al decennia hanteert, en curves benadrukken de vormen van het lichaam zelf. Het samenspel van die drie moet duidelijk maken dat een kledingstuk pas betekenis krijgt wanneer het op een persoon wordt gedragen en niet wanneer het op een paspop of in een maattabel staat.
Modehistorica en theoretica Maria Luisa Frisa gaat in het artikel dieper in op die symbolen. Volgens haar gaat het bij de betekenis van die beelden om identiteit: hoe iemand zichzelf kleedt, zegt iets over wie die persoon is of wil zijn, los van de officiële maatstaven van de industrie. Ze benadrukt ook de betekenis voor expressieve vrijheid, het recht van het individu om via kleding een eigen taal te spreken zonder dat die door een model of een maatschema wordt bepaald. In haar lezing wordt de parel dus niet alleen een juweel, maar ook een teken van persoonlijke keuze, en het meetlint eerder een instrument van de industrie dan van de drager zelf.
Het verhaal sluit aan bij een bredere discussie in de mode over maatvoering en diversiteit in lichaamsvormen. Al jaren wordt er binnen de sector gezocht naar manieren om kleding aan te laten sluiten bij uiteenlopende figuren, en het manifest van Marina Rinaldi positioneert het merk binnen die beweging. In het bronmateriaal worden echter geen concrete voorstellen, nieuwe maatlijnen of cijfers genoemd, en ook geen reacties van andere modehuizen of van het publiek. Wat er ligt, is vooral een conceptueel kader: een manier om stijl te lezen als iets persoonlijks en niet als iets dat je kunt afmeten.
Voor lezers die zich interesseren voor mode en beauty is het manifest vooral interessant als voorbeeld van hoe een merk zijn eigen esthetiek probeert te verwoorden. Waar veel modehuizen vooral communiceren via campagnebeelden, kiest Marina Rinaldi hier voor een tekstueel en symbolisch kader. Die keuze maakt het document ook minder vrijblijvend: het legt het merk vast op een bepaald begrip van stijl, waaraan de komende collecties en campagnes zullen moeten worden getoetst. Hoe die uitgangspunten zich in de praktijk vertalen, zal pas zichtbaar worden in de volgende collecties.
11
